<

ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ
(Μ.Θεοδωράκης – Γ.Ρίτσος)

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες,
μέρα Μαγιού σε χάνω,
Άνοιξη ,γιε, που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

στο λιακωτό και κοίταζες
και, δίχως να χορταίνεις,
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης.

Και μου ιστορούσες με φωνή,
γλυκειά, ζεστή κι αντρίκεια,
τόσα, όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια.

Και μου ‘λεγες πως όλα αυτά,
τα ωραία, θα ‘ν’ δικά μας.
Μα τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας.