<

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ
(Μ.Χατζιδάκις)

Σηκώθηκεν ο άνεμος
και σκίζει τα πανιά μας.
Πέφτει η βροχή και μούσκεψε
τα πιο κρυφά όνειρά μας.
Μα εσύ μικρή, τρελή και παραπονεμένη
το ‘λεγες πως θα γίνουσαν,
μικρή λησμονημένη.

Σε πάτησαν τα πόδια μας
σε μάτωσεν η βιά μας,
σου σπάσανε τα κόκαλα
τ’ ασθενικά παιδιά μας.
Κι όταν ξερή κι αναίσθητη σε πέταξαν στο χώμα,
ποιος τάχα σε θυμήθηκε,
έτσι θλιμμένη,
μικρή λησμονημένη;