<

ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΑΛΛΟ ΓΙ' ΑΓΑΠΗ
(Δ. Σαββόπουλος)

Μία η άνοιξη, ένα το σύννεφο, χρυσή βροχή,
βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί.
Σαν στάχυα έριξες πάνω στους ώμους σου χρυσά μαλλιά.
Σαν στάχυ χόρεψες, σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά.

Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη, η αγάπη είναι παντού,
στην καρδιά μας, στη ματιά μας, τρώει τα χείλη, τρώει το νου.
Κι όταν θα ’χουμε υποφέρει, καλημέρα θα μας πει,
θα μας φύγει, θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή.

Μία η θάλασσα, ένας ο ήλιος της, γλάροι λευκοί,
ήλιος και θάλασσα, γλυκό κορίτσι, ζεστό πρωί.
Πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ’ ένα φιλί
και συ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ’ ένα κορμί.

Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη, η αγάπη είναι παντού,
στην καρδιά μας, στη ματιά μας, τρώει τα χείλη, τρώει το νου.
Κι όταν θα ’χουμε υποφέρει, καλημέρα θα μας πει,
θα μας φύγει, θα ξανάρθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή.